می گویند زمانی که سورنا سردار شجاع سپاه امپراتور ایران (( ارد دوم )) از جنگ بر می گشت به پیرزنی برخورد .

پیرزن به او گفت وقتی به جنگ می رفتی به چه دلبسته بودی ؟
گفت به هیچ ! تنها اندیشه ام نجات کشورم بود .
پیرزن گفت و اکنون به چه چیز ؟
سورنا پاسخ داد به ادامه نگاهبانی از ایران زمین .
پیرزن با نگاهی مهربانانه از او پرسید :  آیا کسی هست که بخواهی بخاطرش جان دهی ؟
سورنا گفت : برای شاهنشاه ایران حاضرم هر کاری بکنم .
پیرزن گفت : آنانی را که شکست دادی برای آیندگان خواهند نوشت کسی که جانت را برایش میدهی تو را کشته است و فرزندان سرزمینت از تو به بزرگی یاد می کنند و از او به بدی !
سورنا پاسخ داد : ما فدایی این آب و خاکیم . مهم اینست که همه قلبمان برای ایران می تپد . من سربازی بیش نیستم و رشادت سرباز را به شجاعت فرمانده سپاه می شناسند و آن من نیستم .
پیرزن گفت : وقتی پادشاه نیک ایران زمین از اینجا می گذشت همین سخن را به او گفتم و او گفت پیروزی سپاه در دست سربازان شجاع ایران زمین است نه فرمان من .
اشک در دیدگان سورنا گرد آمد .
بر اسب نشست .
سپاهش به سوی کاخ فرمانروایی ایران روان شد .
ارد دوم ، سورنا و همه میهن پرستان ایران هیچگاه به خود فکر نکردند آنها به سربلندی نام ایران اندیشیدند و در این راه از پای ننشستند .
به سخن ارد بزرگ : میهن پرستی هنر برآزندگان نیست که آرمان آنان است .
یاد و نام همه آنان گرامی باد .

  یک روحانی او را دید و گفت :حتما گناهی انجام داده ای!

یک دانشمند عمق چاله و رطوبت خاک آن را اندازه گرفت

یک روزنامه نگار در مورد دردهایش با او مصاحبه کرد!

یک یوگیست به او گفت : این چاله و همچنین دردت فقط در ذهن تو هستند در واقعیت وجود ندارند!!!

 یک پزشک برای او دو قرص آسپرین پایین انداخت!  

یک پرستار کنار چاله ایستاد و با او گریه کرد!

 یک  روانشناس او را تحریک کرد تا دلایلی را که پدر و مادرش او را آماده افتادن به داخل چاله کرده بودند پیدا کند!

 یک تقویت کننده  فکر او را نصیحت کرد که : خواستن توانستن است!

 یک فرد خوشبین به او گفت : ممکن بود یکی از پاهات رو بشکنی!!!

 سپس فرد بیسوادی گذشت و دست او را گرفت و او را از چاله بیرون آورد...!

كودك ناشنوایی كه شنیدن را آموخت

 پسر ناشنوای من به تدریج بزرگ شد، دبیرستان و دانشگاه را بدون آنكه بتواند صدای آموزگارانش را بشنود پشت سر گذاشت. تنها وقتی آنها با صدای بلند و از نزدیك با او حرف می زدند صدایشان را تشخیص می داد.

او به مدرسه مخصوص ناشنوایان نرفت. ما این اجازه را به او ندادیم.مصمم بودیم كه او زندگی طبیعی داشته باشد، با بچه های سالم و طبیعی رفت و آمد كند. ما پای این تصمیم خود ایستادیم هر چند مجبور شدیم كه به این دلیل با مقامات مدرسه بحث های تندی داشته باشیم.

در مدرسه سعی كرد از نوعی سمعك استفاده كند، اما این سمعك به او كمك نكرد.

در آخرین هفته اقامت در كالج اتفاقی افتاد كه تحولی در زندگیش به وجود آورد. او برحسب تصادف به سمعك جدیدی دست یافت كه به صورت آزمایشی برای او فرستاده بودند. او با اكراه آنرا آزمایش كرد. قبلاً هم نظایر آن سمعك را امتحان كرده بود، اما نتیجه ای حاصل نشده بود. سرانجام وسیله ارسالی را برداشت و با خونسردی و بی توجهی آنرا روی سر گذاشت. باطری هایش را وصل كرد و ناگهان عمری انتظار به سر رسید.

برای نخستین بار در زندگی می توانست مثل سایرین مطالب را بشنود.

با شور و وجد فراوان به سوی تلفن رفت. به مادرش زنگ زد و صدای او را به طور كامل شنید. روز بعد او در شرایطی بود كه می توانست صدای اساتید دانشكده را به خوبی و بی كم و كاست بشنود و این برای نخستین بار بود كه چنین چیزی را تجربه می كرد. برای نخستین بار توانست با دیگران حرف بزند و دیگران مجبور نبودند با او با صدای بلند حرف بزنند. به راستی كه او تولد تازه ای یافته بود.

میل و اشتیاق او ثمر داده بود اما پیروزیش هنوز كامل نشده بود. او هنوز باید راهی قطعی و شمخص می یافت تا معلولیت خود را به سرمایه ای هم ارز آن تبدیل كند.

اعجاز اندیشه

او با علم به اهمیت موفقیتی كه نصیبش شده بود و تحت تاثیر دنیای صدایی كه برای نخستین بار به گوشش می نشست، نامه ای به تولید كننده آن سمعك نوشت و با اشتیاق تمام تجربه خود را با او در میان گذاشت.

نكته ای در نامه او سبب شد كه به نیویورك دعوت شود. در نیویورك تا كارخانه او را اسكورت كردند. در حال گفت گو با رئیس مهندسین، نظریه،فكر، الهام یا هر كلمه ای را كه شما انتخاب كنید به ذهنش رسید. این ذهنیت، معلولیت او را به یك سرمایه تبدیل كرد كه برایش پول و خوشبختی به ارمغان آورد.

 به ذهنش رسید كه می تواند به میلیونها انسان ناشنوا كمك كند. باید ماجرا و تجربه خود را برایشان شرح می داد.

مدت یكماه با اقدامی گسترده درباره نظام بازاریابی سمعك تحلیل و بررسی كرد و راهها و وسایلی یافت تا دنیای جدید خود را با دیگران در میان بگذارد. آنگاه برنامه ای دو ساله تدارك دید. وقتی طرح خود را به شركت ارائه داد بی درنگ به او شغلی دادند تا به این رویای خود جامه عمل بپوشاند. وقتی سركار  رفت مصمم بود كه امید و آسایش فكری را به هزاران ناشنوایی برساند كه بدون كمك او برای همه عمر محكوم به ناشنوایی بودند.

مطمئن هستم اگر من و مادرش ذهن او را آنطور كه می خواستیم پرورش نداده بودیم، بل ایر، برای همه عمر ناشنوا و لال باقی می ماند.

به راستی كه اشتیاق سوزان چه آثار اعجاب انگیزی برجای می گذارد. بل ایر به شنیدن صدای طبیعی علاقه مند بود.حالا به آن رسیده است. شاید او هم در زمره بسیاری از كسانی در می آمد كه كارشان به فروش مداد و كاغذ در كنار خیابان می انجامید.

وقتی كودكی بیش نبود در ذهنش این باور را ایجاد كردم كه معلولیت او برایش دارایی بزرگی خواهد شد كه می تواند روی آن سرمایه گذاری كند. توجه داشته باشید كه باور همراه با اشتیاق سوزان را می توانند همه داشته باشند و از ان به سود خود استفاده كنند.

   منبع: كتاب بینیدشید و ثروتمند شوید

قدرت باور

در اینجا مایلم كه شما را با یكی از عجیب ترین انسانهایی كه تا به حال دیده ام آشنا كنم. برای نخستین بار او را چند دقیقه بعد از تولدش دیدم. او از بدو تولد از لاله و بخش بیرونی گوش محروم بود. پزشك می گفت كه او احتمالا عمری را ناشنوا و لال زندگی خواهد كرد. من نظر او را نپذیرفتم. این حق من بود، زیرا من پدر این كودك بودم. من نظر دیگری داشتم اما این را به صدای بلند نگفتم؛ آن را به سكوت در قلبم ایراد كردم.

من از صمیم قلب خود مطمئن بودم كه پسرم می شنود و حرف می زند. لابد می پرسید چگونه؟ مطمئن بودم كه باید راهی وجود داشته باشد و مطمئنم  كه می توانم این راه را بیابم. به یاد حرفهای امرسون كبیر افتدام:"به هرچه بنگرید درسی از ایمان هست. به تنها چیزی كه نیاز داریم اطاعت است. برای هركدام از ما راهی وجود دارد، اگر خوب گوش دهیم كلمات مناسب خود را می شنویم".

كلمات مناسب؟ میل و اشتیاق از هر چیزی مهمتر است. من آرزو كردم كه پسرم ناشنوا و لال نماند. لحظه ای از این اشتیاق غافل نماندم. چه كاری از من ساخته بود؟ باید راهی می یافتم تا ذهن كودك را به روی اشتیاق خود می گشودم. باید صدایم را بدون گوش های بیرونی او به ذهنش می رساندم. باید وقتی فرزندم به قدر كافی بزرگ می شد تا با من همكاری كند ذهنش را از اشتیاقی سوزان پر می كردم، آنچنان سوزان كه طبیعت با با روشهای خود بتواند این اشتیاق را به حقیقتی جسمانی مبدل سازد.

حادثه ای كه یك زندگی را متحول كرد

ما یك دستگاه ضبط صوت خریدیم. وقتی فرزندم برای نخستین بار صدای موسیقی را شنید به وجد آمد. در یك مورد نواری را به تكرار گوش داد. در برابر ضبط صوت ایستاد، دندانهایش را به لبه ضبط صوت نگاه داشت. از این كار او سر در نیاوردم سالها گذشت تا فهمیدم استخوانها می توانند صدا را به گونه ای به انسان ها منتقل كنند.

 كمی بعد از آنكه او ضبط صوت را برای خود برداشت در یافتم اگر با لبانم استخوان پشت گوش او را لمس كنم و با او حرف بزنم به راحتی متوجه حرفهایم می شود.

وقتی مشخص شد او می تواند صدای مرا به خوبی بشنود، بی درنگ میل به شنیدن را به او انتقال دادم. به زودی در یافتم فرزندم از اینكه شبها قبل از خواب برایش قصه تعریف كنم لذت می برد. به همین دلیل برای او داستان سرایی می كردم تا به اعتماد به نفس، به تصور و به میل شنیدن وطبیعی بودن او كمك كند.

به خصوص یكی از داستانها را هر بار به شكلی برایش تعریف  می كردم. می خواستم در ذهنش این اندیشه را بكارم كه ناراحتی جسمانی او برایش یك دارایی بزرگ است كه ارزش فراوان دارد. به رغم این حقیقت كه تمام فلسفه ای كه من برسی كرده بودم به درستی نشان می داد كه هر ناراحتی و هر معلولیت به خود امتیازی به همان اندازه به همراه دارد باید اقرار كنم كمترین اطلاعی در این زمینه كه چگونه ناراحتی او می تواند تبدیل به یك دارایی شود نداشتم.

 پیروزی بزرگ با شش سنت

اكنون كه این تجربه را بررسی می كنم می بینم كه ایمان پسرم به من نتایج حیرت انگیزی داشت. مطالبی را كه به او گفتم پذیرفت. من به او گفتم كه این امتیاز خود را به شكل اشكال گوناگون نشان خواهد داد.مثلا آموزگاران مدرسه وقتی او را بدون گوش می بینند به او توجه خاصی مبذول می دارند و با او به مهربانی بیش از دیگران برخورد می كنند و این كاری بود كه همیشه كردند. من همچنین به او گفتم وقتی كه به اندازه كافی بزرگ شود و روزنامه بفروشد (برادر بزرگترش قبلا روزنامه می فروخت) در مقایسه با او از امتیاز بزرگی برخوردار خواهد بود زیرا مردم وقتی می بینند كه او به رغم نداشتن گوش باهوش و فعال است به او پول بیشتری پرداخت می كنند.

وقتی حدوداً هفت ساله بود معلوم شد كه شرایط خاص او برایش فوایدی در پی خواهد داشت. ماهها او به التماس می خواست به او اجازه بدهیم روزنامه بفروشد اما مادرش با این كار موافق نبود.

تا اینكه روزی به مراد خود رسید. بعد از ظهر یكی از روزهای كه با خدمتكارمان در منزل بود از پنجره آشپزخانه به حیاط پرید تا برنامه ای را كه در سر داشت اجرا كند.همسایه كفاشی داشتیم، از او 6 سنت قرض گرفت. با این پول روزنامه ای خرید، روزنامه را فروخت و با پول آن مجدداً روزنامه های بیشتری خرید و این كار را تا غروب آن روز ادامه داد. وقتی كارش تمام شد 6 سنت قرض خود را پرداخت، اما 42 سنت در جیب داشت.وقتی كه به منزل برگشتیم، در حالی كه 42 سنت پول را در مشت خود نگه داشته بود در رختخوابش خوابیده بود. آن شب من دانستم تلاش من برای آنكه در ذهن فرزندم امید به موفقیت و پیروزی را بكارم به نتیجه رسیده است در نظر من او كاسبی شجاع و متكی به نفس بود كه به ابتكار خود اقدامی شجاعانه كرده و پیروز شده بود. از كارش راضی بودم. می دانستم او به شرایطی دست یافته كه در تمام مدت عمر از آن به سود خود استفاده خواهد كرد.

ادامه دارد . . .

در یونان باستان ، روزی یکی از آشنایان سقراط بزرگ به دیدارش آمد و گفت : می دانی  درباره دوستت  چه شنیده ام ؟
سقراط جواب داد : یک دقیقه صبر کن ، قبل از اینکه چیزی بگویی می خواهم امتحان کوچکی را بگذرانی که به آن تست فیلتر سه گانه می گویند.آشنا پرسید: فیلتر سه گانه ؟
سقراط ادامه داد: قبل از اینکه با من درباره دوستم صحبت کنی، شاید بد نباشد که چند لحظه صبر کنی و چیزهایی را که می خواهی بگویی فیلتر کنی . به همین خاطر به این امتحان، تست فیلتر سه گانه می گویم. اولین فیلتر، حقیقت است. تو کاملا مطمئنی مطالبی که می خواهی به من بگویی حقیقت دارد؟ مرد گفت : نه، درحقیقت من همین الان درباره اش شنیدم و... سقراط گفت : بسیار خوب، پس تو واقعا نمی دانی که حقیقت دارد یا خیر.حالا دومین فیلتر را امتحان می کنیم، دومین فیلتر نیکی است. چیزی که می خواهی راجع به دوست من بگویی، مطلب خوبی است؟
مرد جواب داد: نه، کاملا برعکس ... . سقراط ادامه داد: خُب، پس تو می خواهی به من راجع به او چیز بدی بگویی اما دقیقا از درستی آن مطمئن نیستی. هنوز باید امتحان را ادامه دهی چون هنوز فیلتر سوم باقی مانده: فیلتر فایده. مطلبی که می خواهی راجع به دوستم به من بگویی، فایده ای برای من دارد؟ مرد جواب داد: نه، نه واقعاً. سقراط نتیجه گیری کرد :

اگر چیزی که می خواهی به من بگویی نه حقیقت است نه خوبی دارد و نه فایده ای دارد، پس چرا اصلاً بگویی ؟؟؟